Monolitten mikroservise ne zaman geçmeli

"Mikroservise geçelim mi?" sorusu çoğu ekibe bir noktada gelir. Genelde tek bir uygulamanın (monolit) büyümesi zorlaştığında, ekip kalabalıklaştığında ya da bir konferans sunumundan sonra gündeme oturur. Mikroservisler doğru yerde güçlü bir yaklaşımdır; yanlış yerde ise çözdüğünden çok sorun üretir. Bu yazıda geçişin ne zaman mantıklı olduğunu, ne zaman erken olduğunu sade bir dille anlatıyoruz.

Monolit bir hata değildir

Yaygın bir yanılgı, monolitin "eski" mikroservisin "modern" olduğudur. Doğru değil. Tek bir kod tabanında toplanmış, iyi düzenlenmiş bir uygulama; hızlı geliştirilir, kolay test edilir ve tek bir yerden dağıtılır. Çoğu ürün için doğru başlangıç budur. Bir işi çözen, kullanıcısı olan ve bakımı yapılabilen bir monolit, kâğıt üstünde şık duran ama işletilemeyen bir dağıtık sistemden çok daha değerlidir.

Yani soru "monolit mi mikroservis mi" değil; "şu anki acımı hangisi azaltır" olmalı.

Geçişi düşündüren gerçek işaretler

Aşağıdaki sorunlar tek başına birer "moda" değil, ölçülebilir acılardır. Birkaçı aynı anda görülüyorsa geçiş konuşulabilir.

Dağıtım korkusu

Küçük bir değişiklik için tüm uygulamayı yeniden dağıtmak zorunda kalıyor ve her seferinde bir yerlerin bozulmasından korkuyorsanız, bu bir işarettir. Sistemin farklı parçaları birbirine gereğinden fazla bağlanmıştır.

Ekiplerin birbirini beklemesi

Birden fazla ekip aynı kod tabanında çalışıyor ve sürekli birbirinin işini beklemek zorunda kalıyorsa, sınırları netleştirmek işi hızlandırır. Mikroservislerin en somut faydası tam da budur: ekiplerin bağımsız ilerleyebilmesi.

Parçaların çok farklı ölçeklenmesi

Uygulamanın sadece bir bölümü yoğun yük alıyor ama siz her şeyi birlikte ölçeklemek zorunda kalıyorsanız, o bölümü ayırmak hem performans hem maliyet açısından anlamlıdır.

Erkenken geçmek neden pahalıdır

Mikroservisler bedava gelmez. Bir uygulamayı parçalara ayırdığınızda, tek süreç içindeki basit fonksiyon çağrıları yerini ağ üzerinden konuşan servislere bırakır. Bununla birlikte gelenler: dağıtık günlükleme ve izleme, servisler arası kimlik doğrulama, veri tutarlılığı sorunları, daha karmaşık test ve dağıtım altyapısı.

Küçük bir ekip henüz ürünün ne olacağını ararken bu yükü sırtlanırsa, asıl işe değil altyapıya vakit harcar. Ürün-pazar uyumunu bulmadan önce mimariyi bölmek, çoğu zaman en pahalı erken karardır.

Aradaki yol: modüler monolit

Genelde en sağlıklı yol, ikili bir seçim değildir. Monolitin içini iyi sınırlanmış modüllere ayırın; her modülün kendi sorumluluğu ve net arayüzü olsun. Böylece dağıtık sistemin karmaşıklığına girmeden mikroservislerin getirdiği düzeni büyük ölçüde elde edersiniz.

Bu yapı aynı zamanda ileride gerçekten ayırmanız gereken parçayı hazır hale getirir. İyi sınırlanmış bir modülü servise dönüştürmek, iç içe geçmiş bir monoliti sökmekten çok daha kolaydır. Geçiş kararını, ihtiyaç netleştiğinde ve tek tek verebilirsiniz.

Karar verirken sorulacak sorular

Bir toplantıda şu üç soru çoğu zaman yeterlidir. Gerçek bir dağıtım, ekip ya da ölçek acısı var mı? Bu acıyı monolit içinde modülerleştirerek çözebilir misiniz? Ayırmayı seçerseniz, gelen operasyon yükünü taşıyacak insan ve araç var mı? Cevaplar net "evet" değilse, beklemek çoğu zaman doğru karardır.

Bu kararda yanınızdayız

Doğru mimari, modaya değil işinizin bugünkü ihtiyacına göre seçilir. Mevcut sisteminizi büyütmekte zorlanıyor ya da yeni bir ürünü sağlam bir temelde kurmak istiyorsanız, birlikte bakalım. Projenizi bize anlatın: Özel yazılım sayfamızdan nasıl çalıştığımızı görebilirsiniz.